Honfleur is een van de mooiste havenstadjes van Noord-Frankrijk, en dat weet ze zelf ook. De Vieux Bassin — de oude haven omringd door kleurrijke zestiende-eeuwse gevels — behoort tot de meest gefotografeerde plekken van Normandië. Maar wie vroeg genoeg is, heeft het voor zichzelf. De marktkramen worden opgebouwd, de bakkers zetten hun eerste croissants buiten, en ergens achter een deur ruikt je koffie en geroosterd brood. Er is geen betere manier om deze stad te ontdekken dan vanuit een buscamper: parkeer aan de rand, loop de binnenstad in en laat de koffie maar wachten.

De oesters zijn niet te missen. In de kraampjes rondom de markt van Honfleur liggen ze opgestapeld in manden — vers van de kust van Calvados, scherp van smaak, met een jodium-tintje dat aan de zee doet denken. Je eet ze rechtstreeks uit de schelp, met een scheutje citroensap, staand aan een hoge tafel met uitzicht op de kade. De lokale verkoper lacht en schuift een glas koele witte wijn toe: Voilà, c’est la Normandie.

Na de oesters — en onvermijdelijk een tweede portie — is het tijd om de buscamper te starten en verder te rijden. Honfleur is een stad die je niet wil verlaten, maar ook een die je precies genoeg geeft om met een goed gevoel verder te reizen naar het zuiden.

De route van Honfleur naar Amboise voert door het groene hart van de Vallée de la Loire — beschermd UNESCO-werelderfgoed en terecht. Het landschap ontrolt zich als een langzame film: dorpen met romaanse kerken, witte tufsteen aan weerszijden van de weg, en af en toe een blik op het rustige water van de Loire zelf.

Amboise is een van de pronkstukken van het Loiredal. Het Château Royal d’Amboise kijkt neer op de stad vanaf een rotsplateau — imposant en sierlijk tegelijk. Leonardo da Vinci sleet er zijn laatste levensjaren, en het nabijgelegen Clos Lucé is zijn voormalige woning. Maar de echte verrassing wacht buiten de stad.

Bij Père Auguste, een familiewijndomein vlakbij Amboise, mogen gasten hun camper neerzetten temidden van de wijnranken. Je wordt hartelijk ontvangen door de eigenaren, die hun passie voor de Loire-wijnen — Vouvray, Montlouis, Chinon — graag delen. De avond valt over de wijngaard, en met een glas lokale witte wijn in de hand kijk je uit over rijen druivenranken die oplichten in het laatste daglicht.

De ochtend erna brengt een proeverij van de domein-wijnen: fris en bloemig wit van de Chenin Blanc-druif, licht en kruidig rood van de Cabernet Franc. De wijnmaker vertelt over de bodem, het klimaat, de oogst. Je koopt een paar flessen — die zorgvuldig worden ingepakt in de buscamper — en vertrekt met het gevoel iets echts te hebben ontdekt.

Wie zuidwaarts rijdt van de Loire en de borden richting Périgord volgt, rijdt langzaam het hart van het oude Frankrijk in. De wegen worden smaller, de dorpen stiller, de eiken en walnootbomen groter. Dit is de Dordogne — een streek die er al eeuwenlang hetzelfde uitziet en dat maar weinig betreurt.

Pazayac ligt verscholen in het Périgord Noir, ten noorden van de Dordogne, niet ver van de middeleeuwse stad Sarlat-la-Canéda. Het gehucht bestaat nauwelijks meer dan een kerk en een handvol huizen — en het Château de Pazayac, een prachtig 15e-eeuws kasteel dat uitkijkt over de weiden en bossen van de omgeving. Dit kasteel is privé en via-via mocht ik hier overnachten. Maar check vooral les-castels.com voor prachtige kastelen waar je de camper naast kan parkeren.

De omgeving vraagt om een dag op de fiets of te voet. Les Eyzies-de-Tayac, de prehistorische hoofdstad van Frankrijk met indrukwekkende rotsschilderingen, ligt op een halfuur rijden. Sarlat biedt een van de best bewaarde middeleeuwse stadskernen van Europa, met een overdaad aan foie gras, walnotenolie en eenden in elke etalage. En de Dordogne-rivier zelf verdient een kano-uur of simpelweg een stoel aan de oever.

De laatste overnachting is ook de meest feestelijke. Op de weg terug naar Nederland voert de route door de Champagnestreek — en het is bijna misdadig om er doorheen te rijden zonder te stoppen. Bij Driant-Valentin, een kleinschalig champagnehuis in de heuvels van de Marne, is een overnachtingsplek gevonden die alle verwachtingen overtreft.

Het champagnehuis ligt op de hellingen van de Montagne de Reims, omgeven door rijen Chardonnay- en Pinot Noir-druivenranken die zich tot aan de horizon uitstrekken. De camper staat op een terrein met panoramisch uitzicht over de groene golfbewegingen van de champagnestreek, badend in het middaglicht. Ergens beneden glinstert het dorp. Ergens boven is niets dan hemel.

De wijnproeverij bij Driant-Valentin is intiem en persoonlijk. De champagnes zijn afkomstig van eigen wijngaarden — geen grote huizen, geen marketingmachine, maar vakmanschap en familietrots. Je proeft de Blanc de Blancs, frisgroen en mineraal. Dan de Brut — rijper, meer body, met een hint van brioche. En dan de rosé, die niet gepland was maar onmisbaar blijkt. Flessen worden aangeschaft. Vrienden thuis worden niet vergeten.

De avond valt over de champagnewijngaarden. De camper staat stil op de helling, twee stoelen buiten, glazen in de hand. Morgen is Nederland al dichtbij. Maar nog niet nu. Nu is er alleen dit: het zachte licht, de stille wijngaard, het getinkel van champagneglazen. Santé.